วันนี้ที่คลินิก มีคนไข้มาหาแล้วก็บ่นๆๆ บอกว่าไปรพ.แล้วไม่ค่อยได้ทำฟัน เราเองก็รับฟังอะไรไปเรื่อย จนกระทั่งมาสะดุดกับประวัติคนไข้ที่บอกว่าเป็นคนไข้โรคหัวใจของหมอที่รพ.ค่าย เอาแล้วซิ คนไข้ที่รพ.เรานี่หว่า ฟังไปฟังมาถึงจับใจความได้ว่า คนไข้คนนี้มาทำฟันที่ รพ.เราแล้วไม่ค่อยได้ทำอย่างที่ตัวเองต้องการ แต่เราเองไม่เคยได้เจอคนไข้คนนี้เลย คนไข้เองก็บอกว่าไม่เคยเจอหมอเหมือนกัน เข้าใจมาตลอดว่าที่ค่าย มีหมอฟันคนเดียว     เราก็แป่ว - -" " สงสัยคงสวนกันตลอดน่ะค่ะ" ตอบคนไข้ไปแบบนั้น เราก็อธิบายเหตุผลให้ฟังว่าทำไมบางครั้งการไป รพ.ถึงอาจจะไม่ได้ทำอย่างที่ต้องการทั้งหมด เพราะด้วยข้อจำกัดอะไร ก็อธิบายไป ตอนแรกเราเองก็จำคนไข้ไม่ได้หรอก จนกระทั่ง ออกมาด้านหน้าคลินิกเห็นลูกสาวของคนไข้ถึงกับอ้อ ที่จำได้ก็เพราะว่า...

เมื่อวานนี้ ขณะที่เราเองกำลังสาละวนยุ่งทำฟันคนไข้คนหนึ่งอยู่ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าห่างจากยูนิตข้างๆไปซักไม่เท่าไหร่

เราเองก็ " หนู เก้าอี้นี่นั่งได้นะจ๊ะ "

เด็กหญิงส่ายหัวตอบไม่นั่งค่ะ แล้วก็ยังคงชะเง้อดูพ่อที่มาทำฟันอยู่อีกยูนิตข้างๆต่อไป

วันนี้ เราได้คำตอบของการที่เด็กหญิงคนนี้ว่าทำไมไม่นั่งเก้าอี้และเฝ้าชะเง้อหาพ่อตลอดระยะเวลาที่พ่อทำฟัน

คุณพ่อหลังจากที่เราอุดฟันให้เสร็จเดินออกมาก็กอดลูกสาว เราก็ อ้อ หมอจำได้ จำน้องได้ เมื่อวานไม่ยอมนั่งเลยมองคุณพ่อตลอด คุณพ่อเลยบอกว่า " ผมน่ะ เป็นโรคหัวใจเคยเกือบขาดใจไปแล้วสองครั้ง ดีที่ได้หมอหัวใจที่รพ.ค่ายช่วยไว้ ตอนนี้เรามีกันแค่สองคนพ่อลูก เราอยู่ด้วยกันมา 8 ปีแล้วครับหมอ แม่แกเสียไปได้ 8 ปีแล้ว " พอพ่อพูดจบเด็กหญิงก็ซุกเข้ามากอดพ่อไว้แน่น ภาพที่เห็นในวันนี้นั้นทำให้เราเข้าใจเลยว่า ทำไมเมื่อวานเด็กหญิงตัวน้อยๆคนนี้จึงไม่ยอมนั่งคอยชะเง้อมองพ่อตลอดเวลาที่มาทำฟันเมื่อวาน... 

เสียใจ

posted on 25 Jan 2010 16:53 by leekeng019

ทุกครั้งที่เดินผ่านที่นั่งพักรอใน รพ.เรามักจะเฝ้ามองหาคุณลุงคนหนึ่งเสมอ เนื่องจากคุณลุงต้องมาล้างไตอยู่บ่อยๆ แล้วมานั่งรอคุณป้าอยู่แถวนั้น หลายวันมานี้ ไม่เห็นคุณลุง ก็เลยคิดว่าคุณลุงคงไปรับการผ่าตัดหัวใจที่พิษณุโลก

วันนี้เวลา 12.30 น. ได้ทราบข่าวร้ายจากเจ้าหน้าที่ห้องไตเทียม คุณลุงคนไข้ซึ่งเคยมารับการรักษากะเรา ท่านได้จากไปแล้วเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หลังการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจ ที่เรารู้สึกเสียใจมาก ก็เพราะว่าคนไข้เคสนี้เคยมารับการรักษาที่ห้องเรา ตอนนั้นเกิด complication ทำให้ต้อง admit คุณลุงหลังจากการรักษา คุณลุงมีไข้หลังผ่าตัด จำได้ว่า ช่วงนั้นเราไปเยี่ยมคุณลุง เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน และเป็นช่วงที่เราอ่านหนังสือดึกมาก ด้วยความที่อยากจะให้คนไข้หายป่วยในเร็ววัน คุณลุงจะมาพ้อมกับคุณป้า และหลานชายเสมอๆ ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมคุณลุง สังเกตได้เลยว่าคุณป้ากับหลาน รักลุงมากแค่ไหน ทั้ง กอด ทั้งหอม ทั้งไปซุกตัวนอนอยู่ใกล้ๆ เราเองก็รู้ว่าคุณลุงเองก็รักหลานของคุณลุงคนนี้มาก  วันนี้พอทราบข่าวเราเองรู้สึกใจหาย คิดไปถึงหัวอกของป้ากับหลาน คงรู้สึกเสียใจหลายเท่านัก เรารีบไปหาเจ้าหน้าที่ี่ห้องไตและขอเบอร์ติดต่อคุณป้า ตอนที่โทรไปหาคุณป้า คุณป้าร้องไห้มากๆๆๆ เราเองก็บอกแสดงความเสียใจไป แรกทีเดียวกะว่าจะไปร่วมงานศพของคุณลุง แต่ปรากฏว่าคุณป้าได้จัดงานที่พิษณุโลกและลอยอังคารในวันนี้ไปแล้ว...  

.....ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณลุงนะคะ.....ไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วเช่นนี้  

มดงาน

posted on 20 Nov 2009 00:14 by leekeng019

เป็นแค่คนๆนึง ที่บางทีก็ทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่อง บางทีก็น้อยใจร้องไห้ขี้มูกโป่ง (ถึงจะโตแล้วก็เถอะ - -" )เคยร้องไห้ระหว่างที่ทำงานอยู่ รู้สึกว่าน้ำตาบัง field ไปหมดแต่หยุดไม่ได้ น้ำมูกแฉะใต้ผ้า mask บางทีร้องจนรู้สึกว่าโอยไม่ไหวแล้วเดี๋ยวหน้าโทรม ไม่เอา ไม่เอา ไม่อยากหน้าแก่ สิวขึ้น อารมณ์นั้นยังมัวห่วงสวย เป็นไปได้ ฮ่าๆ เป็นคนที่ถ้าอยากรู้อะไรก็ต้องรู้ให้ได้ จะจากค้นคว้าอ่านเอาเอง ให้พี่ ให้น้อง ให้เพื่อนสอนก็ได้ ไม่ได้รู้สึกอายนะที่จะโง่ เพราะคิดอยู่เสมอว่า คนเราไม่ได้เก่งไปทุกเรื่อง ดังนั้น ไม่อายหรอกนะ อยากสอนอะไร สอนมาเลย  บางครั้งอาจจะดูไม่ได้เรื่องในสายตาของใครบางคน แต่ก็จะพยายาม จะพยายามทำสุดความสามารถละกัน ยกเว้นเรื่อง อาหาร เป็นอะไรที่น้องๆบอกว่า ไปนั่งเฉยๆ เดี๋ยวทำให้กินเอง คือชอบทานของอร่อยๆนะ แต่ว่าทำไม่เป็นอ่ะ ดังนั้น ถ้ามีโอกาสก็เลยอยากจะลองฝึกทำอาหารดู ตอนนี้อยากเรียนรู้อะไรอีกมากมาย อยากทำงานกับคนเก่งๆและขยัน พร้อมที่จะลุยงานตลอดเวลา แต่ว่าบางครั้งสิ่งแวดล้อมก็ไม่ได้เอื้อให้ทำได้เช่นนั้น งานที่ทำอยู่ต้องอาศัยทีม  เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ที่จบจากนอกถึงขยันมากๆ อาจารย์ทุ่มเทกับการทำงานมาก ไม่ได้รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย แต่เข้าใจนะ ถ้าทำงานที่รัก ถึงเหนื่อยแค่ไหนก็มีความสุขที่ได้ทำ เคยคิดแว๊บๆว่า ถ้าจับเอาคนที่พร้อมที่จะลุยงานมาอยู่ด้วยกัน คงจะเป็นการทำงานเป็นทีมที่สนุกมาก ตอนนี้รอจังหวะและโอกาส รอโอกาสที่จะได้ทำงานแบบนั้นจัง ในตอนนี้รู้สึกว่าทำงานได้ไม่เท่าที่อยากทำ ต้องมาบุกเบิกอะไรมากมายที่นี่แต่ว่าจะพยายาม สู้ สู้!!!